چه را باور کنم،در این لحظه های غریب              و به که تکیه کنم،در این شهر پر فریب

آه،  ای پروانه به شمع تکیه نکن                       که ، جز  سوختن  ترا  نصیب  نیست

                            اگر چه ناسپاسی د.ستان عجیب نیست           

خسته ام ، برای چه بود این همه شتاب          نفرین بر عشقهای پوچ چون   حباب