زن و شوهر جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندن.آنها از صمیم قلب یکدیگر را دوست داشتن.زن:یواشتر برو من خیلی میترسم!......مرد:نه، اینجوری خیلی بهتره........زن جوان:خواهش می کنم من خیلی می ترسم.....مرد جوان:خوب،اما اول باید بگی دوستم داری....زن جوان:دوستت دارم،حالا میشه یواشتر برونی؟.....مرد جوان:من را محکم بگیر...زن جوان:خوب حالا میشه یواشتر برونی؟......مرد جوان:باشه ،اما به شرط اینکه کلاه کاسکت من را ورداری و روی سرت بذاری.آخه اینجوری نمی تونم راحت برونم........

روز بعد روزنامه ها نوشتن: برخورد یک موتور سیکلت با ساختمانی حادثه آفرید.در این حادثه که به خاطر بریدن ترمز موتور سیکلت بوده،یکی از دو سر نشین زنده ماند و دیگری در گذشت.......مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود و بدونخ اینکه زن جوان را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت و خواست برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود. و خودش رفت تا او زنده بما ند..........              

دوستان مهربونم شما فکر می کنید زن جوان که زنده موند خوشبخت میشه؟...اصلا می تونه به زندگی ادامه بده...به نظر من هر روز عذاب وجدان داره....به نظر من مرد خوشبختره که رفت...خدایا تا کی می خواهی ما را امتحان کنی؟ دیگه شونه هام تحمل این همه فشار را نداره.....مردن راحت تر از اینه که هروز زیر بار فشار با زجر آروم آروم بمیری...................

اون دور دورا در یک گلستان کوچک..اونجا که مهر و وفا گم شده بود...گلهای رنگا رنگی بودن...که با بوی خودشون رهگذران را فریب می دادن...تا رهگذران محو بوی اونا میشدن..با خار خودشون زخمیشون می کردن...نه اینکه فکر کنید گلها بد بودن...نه!!!زمانه اونا رو اینجوری کرده بود....اما یک سری از گلها هم خار نداشتن... تو اون گلستان یک گل کوچک بود که خار نداشت...و با بوی خودش رهگذران را مست خود میکرد....این گل کو چک نه شب و نه تاریکی را می شناخت....تا  اینکه یک شب اون گل زیبا، از کنجکاویه شب موند بیدار....اون شنیده بود از گلهای شبو که شب زیباست........و چشمش افتاد به ستاره ها....کاش چشمانش کور بود و نمیدید آن ستاره را....روزها و ماهها گذشت...گل روزها غنچه بود و شب شکوفا...هروز می شد بی قرار تر...اما نمی دانست چرا؟......چرا دیگه نداره شور گذشته...بویش را از رهگذران مخفی می کرد....دیگر خورشید را دوست نداشت....تا آنکه آن شب ابری رسید از راه و همه جا را کرد سیاه....گل ما که برای دیدن ستاره مونده بود بیدار ،ندید او را..یکی از گلبرگهایش با حسرت افتاد رو زمین...با تعجب نگاه کرد...گل شبو لبخند زد و گفت این عشق است...روزها گل می نشست به انتظار شب تا شب اون ستاره را بیاره براش...بلاخره زمستان رسید و همه گلها را ندای رفتن داد...گل کوچک ما  دید اگر به خواب زمستانه  برود ،ستاره را  دیگه نمی تونه ببینه...پس با تمام توانش جلوی باد و سرما ایستاد و بلاخره با زمستان  نرفت....رهگذران با تعجب به گل زیبا نگاه می کردن که تنها تو برفها مونده.........گل زیبا به خاطر ستاره تنهایی و سرما را تحمل کرد...... یک شب ابری که همه ستاره ها پشت ابر بودن ستاره از پشت ابر اومد بیرون و گل فهمید ستاره هم احساسی شبیه اون داره بهار رسید و همه گلها با شادابی سر از خاک بیرون  آوردن.اما گل زیبا که همیشه بهترین گل گلستان بود گلبرگهایش ریخته بود و ساقه هایش یخ زده...دیگر هیچ شادابی نداشت و هر روز فرسوده تر میشد..عشق داشت از پا می انداختش........دیگه گل طاقت ماندن نداشت..از نگاههای ترحم آمیز مردم به خاطر از دست دادن شادابیش زجر می کشید...اما باز شبها به ستاره چشم می دوخت..شاید اون بهش کمکی کنه...

و بلاخره ستاره گل را چید و در گلدانی گذاشت.گل فکر کرد همه مشکلاتش تموم شده و بعد از آن همه سختی به آرامش خواهد رسید...پس با دلی پر از امید منتظر ماند تا او را در گلدان خانه اش بگذارد.اما ستاره گل را در در گلدانی میان یک زمین بدون گل گذاشتتنهایی گل را عذاب می داد و دباره باید به انتظار شب می نشست ،مثل گذشتهتنها امید گل این بود که ستاره او را چیده و برای خودش می خواهد......روزها را با یک عالمه دل خوشی که شب ستاره می آید و مهربانیش را بر سرش می ریزد می گذرانداما بعد از مدتی دید که ستاره می آمد فقط به خاطر اینکه باید می آمد نه به خاطر گلستاره گل را چیده بود و از دیدن دیگران محروم کرده بود..گل تنها چیزی که بدست آورده بود .(.نابودی ،تنهایی  و دوری از دوستان و دیدن ستاره مثل شبهای اول)

دیگه دیر شده و گل داره پژ مرده میشه....هیچ راه برگشتی نیست....گل از شاخه چیده شده بود و همه چیز و همه کسش از دست داده بود...اما ستاره هنوز برای همه و بالای سر همه در کنار دوستانش هست...تنها کاری که گل می تونست بکنه این است که برای همون نگها های خشک و حرفهای بی احساس منتظر بماند تا اینکه این ۳ یا ۴ گلبرگشم بریزه و عمرش تموم شه...این راه عشقی است که پایانش نابودی است..سالها از آن ماجرا گذشت اون  گل ما تنها تر از  گذشته آخرین گلبرگهایشم ریخت،اما هیچکس ندید اون گل ما بی گلبرگ شده...هیچکس صداش نشنید...کسی بهش جواب نداد وقتی داد میزد : (ای خدا جواب عشق ساده من چی بود..چرا باید طاوان عشق ساده من اینقدر سنگین باشه؟...)حالا اون تنها مونده با یک گلبرگش...کسی از دل اون خبر نداره...اشکهای اون نمی بینه...فقط شبها اشکش مثل شبنم می آید روی اون یکدونه گلبرگش تا فردا....دیگه از دست ستاره هم کاری بر نمی آید...اون موقع که می تونست سایه بندازه روی گل ما..اون موقع که می تونست آب بده به ریشه هاش..اون موقع که می تونست به خاطر این همه از خود گذشتگی گل،فقط بهش بگه سلام...چشماش بست ..شبها اومد و رفت...حالا دیگه نه آب و نه سایه و نه حتی صد تا سلام نمیشه برای گل ما گلبرگهای زیبا....

گل ما داره میمیره خلی بی صدا...یکسال دیگه حتی از اون اثری نخواهد ماند بجا.....نه از مهربونیش و نه نابود شدنش در راه عشق... گل زیبا مرد و حتی ستاره برایش اشک نریخت

این داستان خودم گفتم..خیلی ساده و پر اشکاله..اما الهام گرفته از زندگیه خودم بود...