مدتهاست منتظری...چند ساله که زیر بار فشاری...هروز صبح که از خواب بیدار میشی ،میگی شاید امروزم اتفاق خوبی برات بیفته..با امید روز شروع میکنی ..اما میبینی شب شد و دباره همه چیز مثل قبل.. مدتها میگذره...اما دیگه وقتی از خواب پا میشی دعا نمیکنی اتفاق خوب بیفته...فقط دعا میکنی امروز خبر بدی دباره بهت نرسه...هروز خواسته هات کم تر و آرزوهات کمرنگتر میشه...وقتی ازت میپرسند چه آرزوی داری میمونی چی بگی...هروز یه درد جدید..تا می آیی خودت جم جور کنی و بلند شی یه اتفاق دیگه و دباره می خوری زمین..اینقدر این اتفاق میفته که بدنت بی حس میشه..و وقتی دوباره میزننت زمین دردی حس نمی کنی..دیگه حسی نداری...نه غم و نه خوشی روت اثر ندارن...بدنت پر از زخمه..از درد، بی حسی..فقط دعا میکنی کاش روزها زودتر بگذرند و کسی از دلت با خبر نشه...میترسی همه بفهمند تو دلت چه خبره..پس به زورم شده لبخند میزنی ..اما لبخندی که ......دیگه هیچی خوشحالت نمی کنه..حتی دیگه نمی دونی از خدا چی بخواهی..یه مدت هر شب از ته دل صداش میکردی و آرزوهات میگفتی..اما حالا هر چی فکر میکنی نمی دونی چی باید بگی..پس فقط برا دیگران دعا میکنی..دلت میخواهد زودتر شب و روز بگذره تا شاید...اما دیگه دیر شده..بعضی وقتها خدا زمانی بهت آرزوهات میده که خیلی دیر شده..و اون زمان اصلا این چیزا برات بی ارزشند..آخه خدایا چرا اینقدر دیر...چرا وقتی به یاد آدم میفتی که از درد دیگه آدم بی حسه و اصلا دیگه توان استفاده کردن از اون نعمتها رو نداره..چرا وقتی تشنه خواسته ها هستیم ازمون دریغ میکنی..همیشه میگن حکمتی توشه..اما تا کی میتونیم خودمون گول بزنیم و هر بلایی که سرمون میاد بگیم توش یه حکمتیه..کی میخواهی حکمت این همه بلا را بهمون نشون بدی..بعضی وقتها اینقدر حکمتشو دیر نشون میدی که دیگه با نشون ندادنش فرقی نداره...چون دیگه نه حسی و نه انرژی نداری....میگن خدا کسانیو که دوست داره بهشون غم میده..اما خدایا به بعضی ها بیشتر از توانشون غم میدی...بازم مجبوری خودت گول بزنی و بگی حتی تو نیست شدنتم حکمتی هست..کار دیگه ای نمیتونی بکنی...پس منتظر تموم شدن میمونی و با دیدن دیگران که هنوز انگیزه دارند و به یاد زمانی که خودت پر از حس بودی از ته دل گریه میکنی اما بازم با تمام این مشکلات خدا جون دوست دارم

من از دلواپسیهای غریب زندگی دلواپسی دارم                                                                    

وکس باور نمی دارد که من تنهاترین تنهای این تنها ترین شهرم                                             

تنم بوی علفهای غروب جمعه را دارد                                                                                   

دلم میخواهد از تنها ترین شهر خدا یک قصه بنویسم                                                            

و یا یک تابلوی ساده که قسمت را در آن آبی کنم                                                                 

حرف دلم را سبز و این دنیای تنهایی بماند یادگار خستگیهایم                                                 

و می دانم که هر چشمی نخواهد دید شهر رنگی من را                                                        

چرا که شهر من یک شهر نقاشی است!